Expositie over Duinkant nog te zien in Duynkant

De eerstvolgende open dag van de Werkgroep Oud-Castricum wordt gehouden op zondag 16 september.

Dan is opnieuw de expositie te zien over de Duinkant, het knusse woonbuurtje aan de westkant van de spoorlijn dat op last van de Duitsers in mei 1943 werd afgebroken voor de aanleg van de Atlantikwall. In de filmzaal draait continue een film van Hans Kinders over het verdwenen buurtje en zijn bewoners.

Iedereen is dus op 16 september weer van harte welkom tussen 13.30 en 16.00 uur aan de Geversweg 1b. Iedere eerste en derde zondag van de maand is De Duynkant geopend en kan de huidige tentoonstelling nog worden bezichtigd. De entree voor donateurs is gratis, overige bezoekers betalen 1 euro.

Voor de donateurs, die nog geen bezoek brachten aan het vernieuwde onderkomen van de werkgroep, ligt er nog een kleine verrassing klaar. Dat geldt natuurlijk ook voor degenen die zich aanmelden als nieuwe donateur om Oud-Castricum te ondersteunen.

Oud-Castricum ook derde zondag open

Het is even wennen voor de bezoekers van de open dagen van de Werkgroep Oud-Castricum, maar vanaf deze maand is De Duynkant ook van 13.30 tot 16.00 uur op de derde zondag van de maand opengesteld.

Het was afgelopen zondag dan weliswaar geen ‘museumweer’, toch liepen er 40 belangstellenden binnen bij het onderkomen van de werkgroep om de fraaie verbouw te bekijken of de interessante tentoonstelling over het verdwenen buurtje ‘De Duinkant’.

Links Ruud Lokenberg die in gesprek is met Wilma van Dijk. Foto Hans Boot.

Ruud Lokenberg reageerde daar enthousiast op: “Ondanks dat ik hier al 50 jaar woon, kom ik steeds weer andere dingen tegen. Het raakt me wel als ik zie dat zo’n hele buurt in 1943 werd ontruimd door de bezetter. Het gebouw van de werkgroep is fantastisch geworden, echt iets van deze tijd. Ik kom hier twee keer per jaar en ik vind het knap dat men regelmatig nieuwe tentoonstellingen laat zien.”

Protest

Wilma van Wijk neemt de tijd om wat boeken aan een van de leestafels door te nemen, onder het genot van een kopje koffie dat tegenwoordig ook door de werkgroepleden wordt aangeboden. Zij laat weten: “Ik vind het hier door de uitbreiding en herinrichting ontzettend leuk geworden. Het gebouw heeft veel aan ruimte gewonnen en ziet er professioneel uit. Mijn partner Bernard van den Boogaard is benaderd om een bijdrage te leveren aan de volgende tentoonstelling die over protest gaat. Bernard was namelijk eind jaren ’60 bij een actie betrokken, dus kan daar ook nog wel wat over vertellen.”

Gelukkig heeft deze middag Oud-Castricum ook een aantal nieuwe donateurs opgeleverd, die nog altijd van groot belang zijn om het voortbestaan van de stichting te garanderen. Marga de Roode is een van hen en licht toe waarom zij zich heeft aangemeld: “Ik woon op een uniek stukje Castricum. Dat is aan de Zanderij tegenover de begraafplaats, dichtbij het buurtje waar de tentoonstelling over gaat en die mij erg aanspreekt. Daarnaast heb ik interesse in de gehele geschiedenis van ons dorp en wil ik door mijn jaarlijkse donatie de vrijwilligers van de werkgroep een hart onder de riem steken!”

Hans Boot

Bron: Nieuwsblad Castricum.nl – 18-7-2018

Openingstoespraak ter gelegenheid van de tentoonstelling “Het verdwenen Dorp”

Opening van de Tentoonstelling “Het verdwenen Dorp”
op Zaterdag 30 Juni 2018 13.30 uur in de Duynkant, Geversweg Castricum
door Bertus Stuifbergen.

Hoe kan je nu tentoonstellen wat er niet meer is?

Het dorp is verdwenen; nee: het verdwenen Dorp.

Waar is het dan toch gebleven?

De wagen van de Tijd heeft geen rem en ook geen achteruit! Maar hij heeft wel een achteruitkijkspiegel! Een ijverige groep vrijwilligers hebben samen door die spiegel gekeken om alles wat verdwenen is weer zichtbaar te maken met foto’s en teksten.
Veel speurwerk is daar voor nodig geweest en blij verrast was ieder als weer een foto te voorschijn kwam, waardoor ze recht in de ogen keken van de vroegere bewoners van de Duin en Bosscherweg, het Slingerpad of Onderlangs. Ze herkenden de gezichten en gaven er namen aan; ze herkenden de huizen en gaven ze een nummer en een straatnaam.

Boerderij ‘de Papenberg’ aan de rand van het duingebied, waar tot 1925 de familie Stuifbergen boerde.

Als je dieper doorkijkt en bij jezelf vragen stelt bij die verdwijning, b.v. de Waarom vraag, dan vraag je je in gemoede af hoe die mensen van de Duinkant het gevonden hebben; dat de sloophamer juist hún huisje moest vernielen; dan ga je beseffen dat de herinneringen aan die geschiedenis in het jaar 1943 Littekens zijn op hun en onze levensweg.

Als kind liep ik naar mevrouw Winkelman’s huisje om water te halen als we speelden op de Papenberg; als kind liep ik een beetje angstig door het Slingerpad, het kon er nogal donkerig zijn, echt een straatje waar de Tien Tonen en Elf Ribben fijne schuilplaatsen konden hebben. En voor die wezens was ik ijselijk bang.

V.l.n.r. Jan (1871-1947) ongehuwd, Trijn (1880-1951) ongehuwd, Anna (1877-1951) ongehuwd en Piet (1878-1952) ongehuwd. Allen kinderen van Pieter Stuifbergen en Jannetje Zonneveld geboren op boerderij De Papenberg.

Ik zie mijn Ome Jaap Stuifbergen nog op zijn aparte manier op zijn transportfiets stappen: linkervoet op een speciale step bij het achterwiel en zijn rechterbeen zwaaiend over de bagagedrager en hup op het zadel; kist voor op de drager van het stuur met kranten en tijdschriften zoals de Katholieke Illustratie! We zien hier niet alleen foto’s , maar de herinnering levert ook nog bewegende beelden voor de mens die toen leefde: ik zie ze nog : Tante Anne als de matrone, Tante Trein met haar keukensloof, Ome Piet als de onderdanige harde werker en Ome Jan, blind, met een stok bij de hand zittend op een stoel aan de zijkant van de tafel, met ogen starend in de verte, het hoofd een beetje achterover. Blind; wat is blind. Ik heb toen mijn ogen een tijdje heel stijf dicht gehouden! En ik wist blind is héél donker. Ook zie ik daar Tante Riek Glorie: ze noemden haar de kankerjuffrouw. Als kind heb ik dat nooit begrepen. In hun mooie huis woonde Theo Glorie met wie ik op de lagere school zat en die later banketbakker was in Heemstede aan de Zandvoortse Laan.

Onderlangs, de boerderij Papenberg van Stuifbergen.

Mijn grootvader Bertus Stuifbergen is geboren in een huisje tegen de duinen; zijn vader heet Piet en zijn moeder was Ooitje Zonneveld. Daarom werd mijn opa Bertus van Ooitje genoemd. Ze hadden een landje naast de woning waar de kippen liepen. Toen mijn vader stervend was zei hij tegen mij : “Ber, je gaat me als ik dood ben toch niet naar het kippenlandje brengen!”

Het is een eer deze tentoonstelling te mogen openen en een vreugde om de schitterende herinneringen op deze manier op te halen. Maar ik blijf zeggen dat die herinneringen ook littekens blijven in de geschiedenis van ons dorp.
Dank aan de Tentoonstelling groep en laten we samen heerlijk genieten van wat zij ons nu voorzetten.

Ik heb gezegd.

Ogen tekort op Open Dagen Weekend Oud-Castricum 30 juni – 1 juli

Zaterdag 30 juni en zondag 1 juli organiseert Werkgroep Oud-Castricum twee bijzondere Open Dagen in haar verbouwde onderkomen De Duynkant. En er is veel te ontdekken.

Verbouwing
Bezoekers zien een geheel vernieuwde Duynkant. Een fraaie aanbouw met filmzaal, nieuwe inrichting, een nieuw ingerichte expositie en buiten een frisse voorgevel en een nieuwe tuin.

De Duinkant, onderwerp van de nieuwe expositie in De Duynkant.

Expositie
Heel toepasselijk gaat de nieuwe expositie over de verdwenen Duinkant. Een woonbuurtje aan de westkant van de spoorlijn dat op last van de Duitsers is afgebroken in mei 1943 voor de aanleg van de Atlantikwall. De expositie wordt op 30 juni om 13.30 uur geopend door de heer Bertus Stuifbergen, die in het buurtje opgroeide. In de filmzaal draait continu een film van Hans Kinders over de afgebroken Duinkant en zijn bewoners. Sluiting is om 16.00 uur.

Open Dagen
Ook op zondag 1 juli is er een Open Dag van 13.30 tot 16.00 uur. Iedereen is dus dit weekend van harte welkom aan de Geversweg 1b. Vanaf juli is De Duynkant steeds op genoemde tijd de eerste en derde zondag van de maand open. Voor de donateurs ligt er nog een kleine verrassing klaar. Dat geldt natuurlijk ook voor nieuwe donateurs die van harte welkom zijn om Oud-Castricum in de komende periode te ondersteunen.

Oud-Castricum heeft de ruimte

Een nieuwe filmzaal, een expositieruimte om door een ringetje te halen, klimaatbeheersing in het archief en eindelijk genoeg ruimte voor werk en onderzoek. Met het verbouwde en uitgebreide gebouw de Duynkant zit de Werkgroep Oud-Castricum er weer warmpjes bij.

Het oorspronkelijke gebouwtje is op zich voer voor historici. Gebouwd in 1935 als onderkomen voor een telefooncentrale van de PTT en behorend tot het wijkje Duynkant aan de westzijde van het spoor. Het wijkje ging plat toen de Duitsers het toevoegden aan de Atlantikwall.

“Alleen het PTT-gebouwtje bleef staan. Een telefooncentrale konden ze wel gebruiken. Het heet dus niet voor niets de Duynkant, het is de laatste herinnering aan de verdwenen woonwijk”, aldus Peter Levi, een van de drijvende krachten achter het vernieuwde onderkomen van lokale historici.

Peter Levi, Gerard Veldt en Rino Zonneveld (vlnr) aan de antieke B en W tafel in de nieuwe Duynkant (Foto: Heleen Vink)

Werkgroep Oud-Castricum bestaat uit zo’n veertig personen van wie er twintig actief bezig zijn met onderzoek, archeologie, archivering, de tentoonstelling. Het zijn doorgaans gepensioneerde mannen met veel liefde voor hun dorp. “Voor veel van onze leden is het een belangrijke ontmoetingsplaats”, zegt Rino Zonneveld van de ’inrichtingscommissie’. “Het kwam vaak genoeg voor dat er iemand binnen kwam met een enthousiaste groet en dat je dan ’shhht’ hoorde uit de ruimte er naast. Daar werd dan een film gekeken. We hebben nog gedacht aan koptelefoons maar dat werd niks. Was wel een stuk goedkoper geweest.”

Dat weet financiële man Gerard Veldt als geen ander. Hij zamelde geld in, onderhandelde met de aannemer en moest met eindeloos geduld in conclaaf met de gemeente voor de bouwvergunning. Al met al een proces dat al in 2011 begon. Ruim anderhalve ton was er nodig, fondsen werden aangeschreven, lokale ondernemers kregen een brief, de donateurs werd om een extra inspanning gevraagd. Tegelijk liep hij tegen een bureaucratische muur aan van vergunningen die eerst niet nodig waren, toen wel en toen weer niet.

Blikvanger

Pas in 2017 kon met de bouw worden begonnen. De nieuwe film- annex vergaderzaal is de blikvanger. De tafel waaraan het college van B en W van Castricum honderd jaar lang vergaderde heeft er een mooie plek gekregen. Er boven een geschilderd panorama van Castricum uit de jaren twintig door Henri Braakensiek.

Ook de ’oude’ expositieruimte ziet er weer als nieuw uit. De werkruimte in het oorspronkelijke gebouwtje is verlost van alle opslag en nu een overzichtelijke ruimte. Het archief met zijn luchtbehandelingsinstallatie en gelijkmatige temperatuur is een pareltje. Levi: “We kunnen er weer even tegen.”

Bron: Noordhollands Dagblad – Kennemerland – 20-6-2018 – Koen van Eijk.

Gebouw Oud-Castricum heropend

Afgelopen vrijdagmiddag kon na een verbouwing en herinrichting van totaal circa negen maanden het onderkomen van de Werkgroep Oud-Castricum aan de Geversweg 1b feestelijk worden heropend in het bijzijn van zo’n 60 genodigden.
Nadat werkgroepvoorzitter Peter Sibinga iedereen welkom had geheten kreeg Gerard Veldt, oud-penningmeester en voorzitter van de bouwcommissie, het woord.

Gerard Veldt tijdens zijn komische speech

Gehuld in een overall vertelde hij met de nodige kwinkslagen hoe lang de weg was geweest voordat de gemeente begin 2017 uiteindelijk de vergunning verleende en met bouwbedrijf AC Borst Bouw BV aan de slag kon worden gegaan om het plan van architectenbureau Van Wilsem en Cabri uit te voeren. Veldt benadrukte nog eens dat het prachtige resultaat mede dankzij de gulle giften van sponsors en donateurs is bereikt en bedankte allen die hieraan een bijdrage hadden geleverd.
Daarna vond de openingshandeling plaats die bestond uit de ondertekening door burgemeester Mans en Peter Sibinga van een formulier waarmee de ingebruikgeving van antiek raadsmeubilair aan de werkgroep werd bekrachtigd.

Burgemeester Mans en Peter Sibinga ondertekenen de ingebruikgeving van het antieke raadsmeubilair.(foto Hans Boot)

De raadstafel en bijbehorende stoelen werden al in 2011 door de gemeente aangeboden, maar Oud-Castricum moest ruim zes jaar wachten voordat er plek voor was. Nu siert het meubilair de fraaie filmzaal die onderdeel is van de verbouwing.

Kijkje in de nieuwe filmzaal (Foto: Jacques Schermer)

Ook de burgemeester reageerde enthousiast op wat er tot stand was gebracht en zei dat de lange voorbereiding voor de gemeente aanleiding was om wat beter te kijken naar procedures. Hij hoopte dat er door de uitbreiding voor de werkgroep een nieuwe fase aanbreekt, waarin velen van de nieuwe ruimten kunnen genieten.
Vervolgens werd er een film van Hans Kinders vertoond die het gehele bouwproces liet zien.
Tot slot werd het glas geheven en mochten de aanwezigen het nieuwe interieur bewonderen. Naast het realiseren van de filmzaal is de tentoonstellingsruimte namelijk opgeknapt en professioneel ingericht. Ook is er een archiefruimte toegevoegd, waardoor de werkruimte voor de leden is vergroot.
Vanaf 1 juli wordt De Duynkant op de eerste en derde zondag van de maand weer opengesteld voor het publiek, waarover tijdig nadere mededelingen in de media volgen.

Verslaggever Anton Visser van was erbij en maakte de volgende reportage: https://www.youtube.com/watch?v=xR-srW0sVXA